De mooiste tijd van zijn leven

De mooiste tijd van zijn leven

Unknown

Hij was er klaar mee, de pijn was ondragelijk en de dokters gaven hem geen hoop meer. Zo erg zou dat toch ook niet zijn, een hospice. In ieder geval werd er dan voor hem gezorgd, zo ging zijn gedachtegang. Dus uiteindelijk redelijk positief deed hij zijn intrede in het hospice.

Hij was een wandelende cliënt, zag er gezond uit en kon de vrijwilligers om zijn vingers winden. Dat was nieuw voor hem. Zijn leven was tot dan toe vooral sociaal een drama geweest. Het syndroom van Asperger, zo luidde de diagnose toen hij zich op 40-jarige leeftijd liet onderzoeken omdat alweer een relatie op de klippen ging omdat hij zo rigide was. Tenminste, dat zeiden de dames na ongeveer drie weken met hem te zijn opgetrokken. En nu, 5 jaar later snapte hij dat verhaal nog steeds niet maar voelde wel het effect van de eenzaamheid. Het gevoel van de eenzaamheid, welke hij zijn hele leven al bij zich droeg, want ook zijn ouders, die beide inmiddels al lang geleden gestorven waren, begrepen hem totaal niet. Zijn ouders niet, zijn ooms en tantes niet, zijn klasgenoten niet. Eigenlijk had niemand hem begrepen en werd zijn gevoel dat hij van een andere planeet was gekomen alleen maar bevestigd, vooral toen bleek dat ook zijn werkgevers en collega’s hem totaal niet begrepen en hem links lieten liggen. Uiteindelijk stopte hij met vechten om gezien te worden en accepteerde hij dat hij gewoon anders was. En toen kwam als en donderslag bij heldere hemel die leverkanker uit de lucht vallen. Een pijnaanval, een onderzoek, een diagnose en drie weken later liep hij in het hospice rond.

De vrijwilligsters lieten hem lekker zijn gang gaan, en legden hem in de watten. Toen bleek dat hij te vaak koffie wilde drinken in hun ruimte, wat hij reuze gezellig vond, konden ze met elkaar overeenkomen dat hij daar een kopje met hun dronk en dan naar zijn kamer zou gaan. Een van de vrijwilligsters zou dan haar tweede kopje bij hem op de kamer komen drinken. Eigenlijk vond hij dat nog gezelliger, want de vrijwilligers waren stuk voor stuk lief en konden goed naar hem luisteren. Bovendien vonden ze het leuk om samen met hem naar zijn gekozen muziek te luisteren. Dat had hij nog nooit beleeft. Soms drong een van hen bij hem door en kon hem laten praten over hoe hij dit proces ervaarde. Dat vond hij in de eerste instantie een gekke vraag, maar hoe meer hij erover nadacht en er met hen over kon praten, des te duidelijker werd het voor hem. Ja, hij ging sterven. En snel ook. Hij voelde de energie uit zijn lijf trekken, iedere dag een beetje meer. Het verbaasde hem dat hij daar niet eerder over nagedacht had, dat hij gewoon aangenomen had dat dit zo was. Het gevoel wat daarbij vrijkwam vond hij vervelend. Al die tranen. Hij schaamde zich daarvoor. Totdat hij zag dat ook de vrijwilliger tranen in zijn ogen had bij zijn verhaal. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich gelieft en geaccepteerd. En dat door een voor hem totaal onbekend persoon.

De dagen regen zich aaneen en in zesde week in het hospice kon hij plotseling niet meer uit bed komen, werd hij bedlegerig en trok hij zich steeds meer in zichzelf terug.
Weer kwam hij op tot de conclusie dat het voor hem genoeg was en hij voelde dat hij snel zou sterven. Na de wasbeurt pakte hij de hand van de vrijwilligster die op dat moment bij hem was en met wie hij in die periode een mooie band had opgebouwd.
Hij keek haar aan, haalde diep adem en vroeg toen of zij met haar collega’s zijn begrafenis wilde regelen. En of ze erbij aanwezig wilden zijn, en of zij een soort van speech wilde houden. De vrijwilligster keek hem aan en wist dat hij niemand had die voor hem de begrafenis regelde, dat hij niemand had die op zijn begrafenis zou komen en dus ook niemand die een woordje zou zeggen. Ze wist dat ze hem dit niet kon weigeren, ook al hoorde dit totaal niet bij hun takenpakket. Dus zei ze tegen hem dat ze dat graag voor hem wilde doen.

Toen ze hem vroeg wat hij graag wilde dat er over hem gezegd werd op zijn begrafenis, hoorde ze hem met tranen in zijn stem zeggen. Zeg maar niets over mij, dat is niet belangrijk. Maar zeg vooral tegen je collega’s dat deze weken hier bij jullie de mooiste tijd van mijn leven was.

 

Leef

Leef

IMG_0471

Natuurlijk weet ik al langer dat meetrillen met de negatieve energie van anderen mij niet goed doet en daardoor mijn omgeving ook niet. Maar soms overvalt het me, de gedachte van: het gaat overal zo slecht in de wereld, heb ik het recht wel om te genieten van de zon, het voorjaar en mijn leven? Herken je dat?
Ik merk dan dat mijn energie naar beneden gaat en ik voel me down worden. Het zorgt ervoor dat ik me niet goed voel bij alles wat ik hebt. Gelukkig herken ik dat patroon steeds sneller bij mezelf en ik weet dat ik me beter voel zonder die gedachte. Dus delete ik zonder schuldgevoel dat uit mijn hoofd, zodat ik de vrijheid voel om te genieten van het goede in mijn leven. Dankbaar te zijn voor het dak boven mijn hoofd en dat ik iedere dag meer dan genoeg te eten heb. Dankbaar te zijn voor mijn gezondheid en mijn fantastische man en kinderen. Wat een rijkdom. Mijn energie schiet dan weer omhoog en ik ben er weer klaar voor om het voorjaar te genieten én er voor die ander te kunnen zijn. Naar mijn idee is dit zelfzorg in optima forma.

Zelfzorg is ook één van de thema’s die voorbijkomt in de cursus Spirituele Stervensbegeleiding, die ik van 13 t/m 16 september in Groningen geef. Het is een heel belangrijk onderwerp omdat in situaties rondom het sterven, zelfzorg voor de naasten en begeleiders vaak een issue is. Juist omdat het je kan overvallen. Om dan rechtop te kunnen blijven staan en zonder schuldgevoel grenzen te kunnen aangeven, of bijvoorbeeld je medelijden met de stervende persoon niet een te groot podium te geven, kan een uitdaging zijn. Om na een bezoek aan een stervende, die situatie los te laten en je leven te leven, ook dat kan op weerzin stuiten.
En één van de dingen waarvan de deelnemers uiteindelijk steeds bewust worden tijdens de cursus is: Leef! Leef voluit en geniet van het goede, ondanks alles wat er om je heen gebeurt.

Luisteren met je hart

Luisteren met je hart

images-1

Als er één ding is wat ik heb mogen leren aan het sterfbed, is dat wel het luisteren. Om totaal in het moment daar te zijn waar de situatie om vraagt. Luisteren met je hart, dat is wat die ander nodig heeft en wat die ander waard is en dat doe je met je hele zijn, met je hele wezen. Je komt daardoor in contact met je innerlijk weten waardoor je precies weet wat te doen en wat te laten.

Het is lastig te omschrijven wat het luisteren met mij doet, maar ik zal het proberen. Het luisteren geeft me de kans om in het moment te zijn. Dat moment is buiten de tijd, die bestaat dan niet. Dat moment is gedachteloos, is puur daar, in totale aandacht voor die ander. Het geeft me een leeg hoofd, geen to do listen, boodschappenlijsten, oordelen en al dat andere wat normaal gesproken door mijn hoofd flitst en mijn aandacht vraagt. Geen innerlijke drive om te denken, laat staan uit te spreken, dat ik begrijp wat die ander doormaakt omdat de buurvrouw van mijn tante dat zelfde doormaakte. Of zo.
In mijn hoofd ben ik ook niet bezig om een goede vraag te bedenken, voor het moment als de stilte valt. Die stilte mag er zijn en ik heb ontdekt dat dat fantastische momenten zijn. In het luisteren naar de stilte, gebeuren de wonderbaarlijkste dingen.
Graag deel ik een verhaal welke beschrijft wat er kan gebeuren als je werkelijk durf te luisteren met je hart.

Ze was net vanuit het ziekenhuis bij het hospice aangekomen, nog geen dertig jaar, getrouwd en moeder van twee jonge kinderen. Dapper als ze was stond ze erop dat ze lopend binnenkwam, dus steunend op haar rolstoel duwde ze hem zelf naar binnen. Haar man en kinderen sjokten aangeslagen achter haar aan.

Eenmaal op haar kamer liep ze regelrecht naar het bed, zette de rolstoel daarnaast en liet zich uitgeput op het bed rollen.
De vrijwilligster was met haar en haar gezin meegelopen en liet hen even met haar alleen om afscheid te nemen. Terwijl ze op de gang stond hoorde ze de vrouw met schrille stem te keer gaan tegen haar man. Ook de kinderen kregen een veeg uit de pan en geschrokken liep de vrijwilligster verder.

Een poosje later, nadat de man met de kinderen naar huis waren gegaan, besloot ze bij de jonge vrouw te gaan kijken. Ze lag stilletjes in bed, haar ogen waren gesloten en haar gezicht was nat van de tranen. Het deed de vrijwilligster stilstaan bij de deur. Iets in haar liet haar niet omdraaien en weggaan, maar liet haar daar zijn. De deur gleed uit haar handen en met een lichte plof sloot hij. De kamer leek te vibreren, ze voelde golven en het duurde even voordat ze doorhad dat het golven van verdriet waren. Het verdriet van de jonge vrouw.
Ze lag nog steeds zoals de vrijwilligster haar daar gevonden had, met gesloten ogen en een betraand gezicht en de vrijwilligster besloot iets dichterbij te komen. Het voelde bijna alsof ze een heilige ruimte betrad toen ze de vrouw naderde. Ondanks dat het uitnodigend voelde, wilde ze innerlijk luisteren of ze verder mocht. Stapje voor stapje kwam ze dichterbij. Bij haar bed aangekomen bleef ze daar staan, bleef luisteren naar de stilte en naar de golven van verdriet. Ze had geen idee hoe lang ze daar stond maar na een poosje strekte de vrouw haar hand naar haar uit. Voorzichtig pakte ze de hand van de vrouw en terwijl haar ogen gesloten bleven en ze zachtjes begon te huilen, vroeg ze de vrijwilligster of ze asjeblieft even bij haar wilde blijven.
Als antwoord drukte de vrijwilligster voorzichtig haar hand en ging ze in de rolstoel zitten die nog steeds naast het bed stond. De vrouw bleef nog even huilen totdat ze in slaap viel. De vrijwilligster bleef haar hand vasthouden totdat ze voelde dat het goed was. Niet uit te leggen, maar ze voelde en ze wist dat het goed was en dat ze de hand van de vrouw los mocht laten. Terwijl ze zachtjes de hand van de vrouw op het bed neerlegde wist ze ook dat het goed was de vrouw alleen in de kamer te laten.

Dus ging ze.

Toen de man die avond zonder hun beide kinderen zijn vrouw bezocht, lag ze daar in volledige overgave op bed. Het leek wel alsof ze een gouden gloed om zich heen had.
‘Hoe voel je je?’ vroeg hij haar.
‘Goed’, zei ze. ‘Ik voel me goed’.
Verwonderd reageerde hij: ‘Dat is fantastisch lieverd.’
‘Ja, ik voel me goed’, herhaalde ze. Ik weet, ik sterf en wat ik wil is de tijd die ik nog heb alleen met jou en de kinderen door gaan brengen. Nog wat herinneringen maken, ook al is dat hier in het hospice.
Ik hou van je lieverd, dat weet je toch?
Ach jeetje wat heb ik me misdragen. Sorry daarvoor, dat was niet de bedoeling maar ik voelde me zo alleen en wist niet hoe ik op alles moest reageren. Vergeef me, dat heb je zo niet verdiend’.
De man kijkt zijn vrouw aan en lacht naar haar. Dan strijkt hij haar over haar haren en zegt: ‘Ach meisje toch, alles is okay, ik weet dat je van me houdt en er is niets te vergeven. Maar ik ben wel nieuwgierig. Wat is er in hemelsnaam gebeurd dat je nu zo rustig en gelaten bent.’
De vrouw glimlacht: ‘Ik heb een droom of een visioen gehad. Ik heb een blik mogen werpen op wat me te wachten staat. Ik heb mogen voelen wat me te wachten staat. En dat is goed, meer dan goed. Ik ben daar niet alleen, ik voel dat ik gedragen word. Gedragen door engelen. Ze zijn zo lief, integer en begrijpend, dat heb ik nog nooit zo ervaren.’
‘Dat moet een belangrijke ervaring zijn geweest, dat met die engelen’, antwoord de man verwonderd.
‘Zeker weten’, zegt de vrouw. De man lacht naar haar en geeft haar een kus op haar voorhoofd. Dan neemt hij haar in zijn armen en ze knuffelen elkaar. Met haar gezicht verstopt in zijn nek, fluistert ze hem in zijn oor: Wist jij dat ze daar rolstoelen hebben. Die ene was wel heel erg lief en ze zat in een rolstoel, is dat niet bijzonder.’

 

 

 

 

 

 

 

 

De liefdevolle handen van mijn moeder

De liefdevolle handen van mijn moeder

liefdevolle-handen

Vraag van de moeder: 
Ik wil graag voor onze 8 maanden oude dochter een luisterkind sessie aanvragen ivm haar voedingsproblemen. We zijn al maanden bezig om te kijken waarom ze vaak zo slecht drinkt. Er is al reflux en eiwitintollerantie vastgesteld maar toch drinkt ze nog vaak slecht. Ook het geven van bijvoeding gaat steeds minder. Na een paar hapjes weigert ze verder te eten en met de fles gaat ze vaak huilen. Ook wil ze vaak maar kleine beetjes achter elkaar drinken. Ik wil graag weten of het een lichamelijke oorzaak heeft of dat er ook emotionele wat speelt waarom het zo gaat. Soms drinkt ze een week goed en dan opeens weer niet. Heeft ze pijn en zo ja waar? Wat heeft ze van ons nodig om lekker te kunnen eten en drinken. Ik hoop dat het zo duidelijk is en ben erg benieuwd naar de reactie.

Afstemming (deze keer in briefvorm)

Lieve mama,

Dank je wel dat je naar me wilt luisteren, ik heb je zoveel te vertellen. Allereerst mag je weten dat ik onnoemelijk veel van je hou en dat ik blij ben in ons gezin geboren te zijn.
Vanaf het begin heb ik je liefde gevoelt voor mij, die is zo groot en ik ben daar zo enorm dankbaar voor.

Ook voel ik hoe bezorgd jij om me bent, dat heb ik vanaf het begin af aan gevoelt. Die bezorgdheid is zo groot dat het voor mij beklemmend is. Diep in jouw zie ik je wens dat ik gezond opgroei, gelukkig ben en een mooi en verantwoordelijk mens wordt. Die wens is jouw goed recht! Maar je leeft in principe die andere kant, jouw angst dat ik niet gezond opgroei en dat ik daardoor misschien niet gelukkig zal worden beheerst je leven. Misschien niet direct aan de oppervlakte, maar direct daaronder kan ik die angst in jou voelen.

Lieve mam, je lacht, maar je hart is gekwetst en je ogen en mond lachen niet mee. Ook dat valt me zwaar. Ik voel hoe dat zware deel in jou, het leven liever uitkotst, terwijl de liefde, die jij ook bent, ervoor je gezin wilt zijn. Maar waar ben jij lieve mam?

Ik weet dat het leven je rake klappen heeft uitgedeeld en dat jij verder gaat is bewonderenswaardig. Maar er is verdriet in je leven, welke je niet hoeft uit te bannen. Het is deel van je en het wordt alleen maar zachter als je dat kunt accepteren. Diep van binnen weet jij dat dat waar is, dat dat proces tijd nodig heeft. Het is je omgeving die je steeds van je innerlijk weten vandaan trekt. Hun mening is ongemerkt bij je naar binnen geslopen. En ongemerkt ben je hun mening aan gaan nemen en luister je niet meer naar jezelf.

Het doet mij pijn om dat te zien, mijn wens voor jou is dat je weer naar jezelf gaat luisteren, want jouw innerlijk weten is je gids en loepzuiver.
Ik vraag je om met mij te oefenen in je innerlijk weten. Ik vraag je de vaak ongevraagde mening van anderen buiten te sluiten en om de gevraagde mening te toetsen aan dat wat jij voelt. En dan daarnaar te gaan handelen.

Wat ik fijn zou vinden is, dat je gaat voelen wat ik nodig heb als ik huil. Het voelt voor mij alsof ik nog niet helemaal rijp ben om als baby te functioneren. Ik heb gewoon meer tijd nodig en dan haal ik de rest later wel in. Dus lieve mam, dwing me niet te eten. Ja, ik weet het, dit is een lastige, want ook denk je dat je me niet dwingt te eten, jouw angst om mij te verliezen voelt voor mij als dwang.

Het is voor mij namelijk oké als ik kleine porties eet. Dan zwelt mijn maag niet zo op. Vertrouw me hierin. En weet je, ik geef signalen wanneer ik genoeg binnen heb gekregen voordat ik huil. Nee, ik zeg je niet welke signalen, ik heb er vertrouwen in dat jij die feilloos oppikt. Leer die signalen dus op te pikken en stop dan mij de fles te geven, voordat ik huil. Dan heb ik het gevoel dat je werkelijk naar me luistert. Ik weet dat dit een diepgaand proces in vertrouwen voor je is, maar op deze manier kunnen we elkaar helpen.

Wat ik heel erg fijn vind, zijn jouw handen. Die hebben zoveel liefdevolle kracht. Als je voordat je mij voeding geeft, de fles met voeding een poosje in je handen houdt, de speen zuivert door hem eerst in jouw mond te doen en dan tijdens de voeding je hand losjes op mijn buik of los ervan, iets erboven houdt, dan kan ik de voeding beter opnemen. Ik vraag je dit proces met mij aan te gaan, om die uitdaging, samen te luisteren naar wat we nodig hebben, aan te gaan. En lieve mam, als jij het gevoel hebt dat een dokter op z’n plaats is, dan moet je gaan handelen naar je gevoel. Maar niet omdat anderen dit van je verlangen.

Die handen van jou zijn ook helend voor jezelf. Zou je asjeblieft voordat je ’s avonds gaat slapen je handen op je eigen buik willen leggen. Je mag je handen extra kracht geven door positieve gedachten te formuleren, zoals: ik ben een goede moeder, ik luister naar mijn gevoel. Mijn gevoel is werkelijk loepzuiver en ik weet wat ik moet doen. Ik accepteer mijn verdriet. Ondanks dat verdriet durf ik te genieten van het leven. Ik heb vertrouwen in mijn kinderen.

Lieve mam, samen gaan we dit doen. Geef me de tijd om te laten zien dat dit we dit kunnen en accepteer dat dit een ‘op en neer’ proces zal zijn, afhankelijk van ons eigen stuk. En dan leer jij mij vol vertrouwen in de wereld te staan, wat er ook gebeurt. En ik leer jou om weer vertrouwen te krijgen in je kinderen, het universum en in jezelf.

Ik hou van je lieve mam
Levine

Reactie moeder
Wat grappig. Ik had al een paar dagen het gevoel dat ik zaterdag jou bericht zou ontvangen. Ik ben ontroerd door haar prachtige heldere boodschap. Dit is er een met meerdere lagen. Dus ik zal hem er vast vaak bijpakken als ik het even niet meer weet. Bijzonder om te lezen dat ze op zo’n diep niveau feilloos alles aanvoelen. Ik ben je enorm dankbaar voor de mooie brief. Wat een prachtig werk doe je.

De priesteres

De priesteres

priesteres

Vragen van een volwassene:
Waarom heb ik geen zin meer om te leven? Waarom heb ik geen zin om op te staan? Hoezo ben ik elke dag bezig om te overleven? Hoezo ben ik elke dag aan het struggelen om me staande te houden? Waarom kan ik niet gewoon genieten van het leven hier op aarde? Hoe kom ik af van mijn boosheid af naar het leven hier op aarde?

Afstemming:
Een warme stem zegt: ‘Allereerst lieve Tooske, je doet niets fout!!!!’
Dit is het eerste wat ik doorkrijg als ik op je afstem, hierna voel ik me erg koud worden en voel dat ik meegenomen wordt naar een andere dimensie. Voor me staat een prachtig lichtgevend wezen en ze heet me welkom door me indringend aan te kijken.
Na een poosje vraag ik haar waarom ik hier alleen ben, meestal reist de betreffende persoon met mij mee. Ze knikt en laat me een beeld zien van jou, rustend en niet in staat op dit moment iets te doen. Zonder woorden snap ik haar: je bent doodmoe.
Zacht zegt ze: straks is het aan haar om te doen wat ze kan en moet doen, maar eerst wil ik haar wat liefde sturen om even iets meer kracht te krijgen. Wil ik haar laten weten hoe dapper ze is dat ze ervoor kiest om te zijn wie ze is: open en eerlijk, lief en trouw. Gezien de situatie waarin ze op aarde terecht is gekomen, is dat niet eenvoudig, voegt het mooie wezen eraan toe. Trouwens, mijn naam is Augenta en ik ben een engel die haar al op vele reizen op aarde heeft begeleid. Dit is de eerste keer na het grote drama tig levens geleden, dat ze weer contact met mij heeft tijdens haar leven. Dit maal is het cruciaal en ik ben toch zo dankbaar dat ze de weg naar mij heeft terug gevonden.

Ze draait zich om en gebaart me mee te gaan. Samen reizen we naar het hier en nu in jouw leven en als Augenta jou in haar aura opneemt zie ik jouw aura opleven. Het neemt moeiteloos de prachtige kleuren van haar aura over en laaft zich eraan. Dan is het genoeg en neemt Augenta mij weer mee naar de andere werkelijkheid.
Ik kijk haar vragend aan? Moet ze niet mee??? vraag ik haar.
Ja, maar ze moet er zelf voor kiezen. Haar leven op aarde kan gewoon doorgaan, maar een deel van haar mag aan het werk op een ander level.

Ze strekt haar hand uit. Deze wordt heel erg lang totdat ik waarneem dat haar hand de jouwe raakt. En nog voor dat de hand de jouwe raakt, zie ik jouw hand al naar haar toe gaan. Je grijpt haar hand vast als een drenkeling. Zodra het contact er is, lijkt het alsof jouw aura de hare herkend en ben je bij ons, terwijl Tooske op aarde gewoon haar ding aan het doen is.

Tranen van ontroering stromen over je wangen. Augenta, zeg je zacht en zij neemt je in je armen. Waarom is het leven zo moeilijk, zo zwaar en zo oneerlijk, snik je.
Augenta doet niets, ze streelt je haren en houdt je stevig vast. Als je weer rustig bent vraagt ze aan je of je mee wilt gaan met haar. Er is een heling te doen op een leven heel erg lang geleden. Augenta kijkt mij aan en haar ogen nodigen me uit met jullie mee te komen.

Dan staan we plotseling weer in een andere dimensie. We zien een prachtige tempel met allemaal vrouwen. Het is er levendig, veel vrolijkheid en de liefde straalt de ruimte in. Geboeid kijken we toe. We zien jonge mannen de tempel binnengaan en we horen hoe de vrouwen keuzes maken, welke man zij willen behagen, de liefde willen leren.

Wat gebeurd hier, vraag je. En direct daarna, die ene jonge vrouw, zij lijkt op mij.
Augenta kijkt je aan en knikt. Dat ben jij lieverd. Jij was één van de priesteressen die uitverkoren was om jonge mannen in te wijden in de liefde. Niet in de seks, maar in de liefde met als climax de lichamelijke liefde.
Seks dus, zeg jij verwonderd.
Nee, zegt Augenta, de liefde bedrijven. Misschien zijn die woorden beter van toepassing.
We kijken toe en zijn tot tranen geroerd als we zien hoe prachtig mooi de liefde is als zij eerlijk, toegewijd en respectvol wordt bedreven. Hoe niet alleen lichamen in elkaar vloeien, maar ook aura’s en chakra’s. Hoe harten werden vervuld van deze liefde en de jonge mannen met stralende ogen na tien dagen de tempel weer verlieten.

Het lijkt het alsof de tijd sneller gaat en de Tooske van toen is plotseling een mooie oudere vrouw die nu priesteressen opleid hetzelfde te doen wat zij al die jaren heeft gedaan. Maar er lijkt iets veranderd, de tijden zijn veranderd. De mannen zijn minder respectvol naar de vrouwen toe, eisen meer en de vrouwen verliezen het contact met hun lijf en hun ziel. De oudere priesteres ziet het met lede ogen aan en kan de verandering niet terug dringen. Mooie jonge stralende vrouwen zien we veranderen naar schichtige wezens met dode ogen.

We zien ineens hoe met nieuwe maan plotseling de tempel wordt overvallen. Groepen mannen onder invloed van alcohol bestormen de tempel en nemen met grof geweld bezit van de jonge vrouwen. Jij, als oude priesteres wil hun helpen, maar je hebt geen kracht genoeg. Plotseling sta je daar oog in oog met een oudere man. Hij kijkt je aan en is op slag nuchter. Jij herkent hem als de jonge man die hij eens was, die door jou is ingewijd in de liefde. Kom, zegt hij, ik haal je hier uit en wil je met zich mee trekken. Maar jij verzet je, wil niet dat jouw priesteressen zich verlaten door je voelen.
Deze aarzeling maakt dat de andere mannen jullie uit elkaar trekken en jou meenemen.

Het wordt ineens alles donker om ons heen. Augenta lijkt verdwenen en jij en ik zijn samen op deze naargeestige plek. We kijken om ons heen, het is er mistig maar in de verte lijkt een figuur rond te dolen.
Ga je mee, vraag ik aan je? Je knikt en samen gaan we naar de dolende toe. Als we dichterbij zijn ontdekken we dat het de oude priesteres is. Ze loopt in rondjes en haar ogen staan dof.

Wat doen we nu? Vraag je?
Wat zou je willen doen, vraag ik je?
Je aarzelt. Eigenlijk wil ik haar in mijn armen nemen…..zou ze dat toestaan?
Probeer maar, moedig ik je aan.
En je gaat. Het is ontroerend mooi om te zien wat je nu doet. Je stapt op de dolende priesteres af en zij blijft staan als ze je opmerkt. Kijkt je na een poosje aan en langzaam zie ik haar gezicht ontdooien. Dan, met tranen in je ogen, strek jij je armen en zij staat toe dat jij haar omarmt. Jouw aura is ineens stralend, net als toen Augenta jouw omarmde toen je nog thuis was. De zwakke en kleurloze aura van de priesteres begint op te vlammen.

Waarom heb ik ze niet kunnen redden, waarom hebben ze mijn meisjes vermoord, snikt ze.
En terwijl jij haar nog steviger omarmt, komen andere dolenden af op jouw krachtig aura. De priesteres maakt zich wat los uit jouw omarming en kijkt om zich heen. Haar gezicht begint zacht te worden als blijkt dat zij de dolenden herkent als de priesteressen uit jouw tijd en ook jij herkent ze. Eerst is het stil, grauw en grijs, daarna beginnen een paar dolenden zich ineens bewust te worden van de omgeving en van jullie. Het is goud waard om te zien wat dat met hun gezicht en aura doet. Alles licht op. Dan omarmen jullie elkaar en iedereen is ineens op jou gefixeerd. Het lijkt alsof de priesteres zich ineens alles weer herinnerd.

Ze begint te spreken.
Lieve Tooske, ik ben een deel van jou en heb hier lang rongedoold. Nee dit is niet de plek waar ik graag naar toe wilde, maar ik was verteerd door verdriet wat ons is aangedaan. Ik zie in jouw hart dat jij je dapper een weg terugvecht in de wereld, maar zolang mijn deel nog hier is, was dat voor jou niet mogelijk. Net als dat niet mogelijk is voor de andere levens die hierbij betrokken waren. Ze knikt naar de andere vrouwelijke wezens. Ook zij zijn deel van andere incarnaties, nu op aarde. Ook zij zitten vast in hun leven. Je weet niet half wat je hebt gedaan door hier naar ons toe te komen. We hopen dat het nu veilig is op aarde voor ons vrouwen. Ze kijkt je aan.

Jij lacht ineens, en je bent prachtig zoals je daar staat. Oh ja, veel veiliger dan toen.
De priesteres kijkt je aan. Hoe dan?
In het westen van de aarde is het mogelijk om zelf je liefde uit te zoeken. Je hebt dus keuze. En dit is niet altijd gemakkelijk, want je kiest niet voor tien dagen, maar als het goed is voor je hele leven.
Kun je ook kiezen voor het moment? vraagt de priesteres. Kun je ook zeggen: Ik kies nu voor jou. En dan van iedere dag een feestje maken? Het concept: voor altijd, klinkt goed, maar ook erg vast, probeert ze haar standpunt te verduidelijken.

Je knikt en het lijkt alsof je haar begrijpt.
Dan begin je plotseling over je broer en je huilt al je frustratie eruit. De priesteres neemt nu jou in haar armen en zegt dan. Die man die jou/mij wilde redden in de tempel……lieverd, dat was je broer. Hij is zich daar niet bewust van. Jij ook niet, maar die energieën zijn wel al die tijd bij je geweest. Ik begrijp je verdriet over wat hij je heeft aangedaan en er is niet een les uit te leren zoals vaak wel zo is. En nee, je hebt ook niets verkeerd gedaan maar het was wel een wake up call. Dankzij die gebeurtenis met je broer kunnen wij nu allemaal verder, vooral jij! Het was die frustratie wat je verder wilde laten zoeken, want je wist dat er ‘iets’ was wat het veroorzaakte en je hebt mij, het oude priesteressendeel van jezelf, gevonden. Na al die incarnaties is het je gelukt! Je bent fantastisch.

Maar hoe moet dat nu verder dan met mijn broer?
Lieverd, wat hij jou heeft aangedaan, dat was die man, dat zielendeel, die ons wilde redden. En dat deel heeft op een hele eigenaardige manier ons uiteindelijk toch gered.
Maar verder is hij nu gewoon jouw broer, met alle goede en ‘foute’ kanten. Het is niet nodig hem hierop aan te spreken, hij zal zich hier niet in herkennen.

Het enige wat jij kunt doen is concentreren op jezelf. Op hoe jij de dingen ervaart en hoe je ermee omgaat.

Waarschijnlijk ga je je nog veel herinneren over je leven als priesteres, want jij was begaafd in de liefde. Jouw sterkste punt was acceptatie. Daarnaast wist je op een speelse manier alle mannen respect bij te brengen. Want ja, mannen worden daar niet altijd mee geboren, lacht de oude priesteres. En je had humor en daarmee kon je alle harten veroveren.
Lieverd neem de tijd om te herstellen na al die incarnaties van zoeken en vechten. Kom tot rust, vind uit wie jij bent in het hier en nu op aarde. Dat is belangrijk.
Wij gaan nu verder, dat gaat maken dat een groot deel van jou nu rust gaat vinden, dat je de lust om te leven weer terug gaat krijgen en weer warm en ontspannen kunt zijn. Maar…. er is wel werk aan de winkel. Niemand krijgt zijn zielenrust zomaar, dat is een deel van de uitdaging op aarde. Ik ben ervan overtuigd dat jij jezelf gaat vinden en daarna vindt jij je liefde. Maar eerst jij! Kies voor jezelf. Als het is zoals jij zegt, dat je zelf mag kiezen, ook je partner, kies dan voor jezelf in je relatie. Je hoeft niet steeds te pleasen. Stem je af op je priesteressendeel. Dat deel gaat feilloos weten wat jij nodig hebt als vrouw en weet dat aan de man duidelijk te maken. Dus kies voor jezelf!!!

Haar stem galmt nog na als zij zich los van je maakt en samen met de andere wezens zich omdraait. Er verschijnt een pilaar van licht en ze maken een grote kring om dat licht heen. Dan begint de groep te zingen in een voor mij onverstaanbare taal. Ik hoor jouw zachtjes meezingen. De tranen stromen over je wangen als de groep in één beweging de cirkel kleiner maakt en iedereen in de lichtzuil verdwijnt. Ze laten prachtige kleuren na, onbeschrijfelijk mooi, heerlijke geuren en overweldigende beelden van de aarde in de lente. Dan nog één stem: Dag lieve Tooske, het gaat je goed!

Als we denken dat we alleen zijn staat Augenta achter ons. Ook zij heeft tranen in haar ogen. Meid, wat ben ik trots op je. Niets houd je nu nog tegen om het fijn te hebben op aarde. Je kunt ervoor gaan, jezelf helen en de tijd gunnen om weer op te laden. Weer warm worden!
Heb je nog vragen?

Je schud van nee. Dan nemen jullie afscheid en brengt de liefdevolle hand van Augenta je weer naar aarde. Ook ik ga weer terug naar waar ik vandaan kwam. Heel zachtjes hoor ik nog jullie stemmen naklinken. Dag lieve Augenta, dank je voor je steun. Dag lieve dappere Tooske…. Alles komt goed!

Reactie van de volwassene:
Wat fantastisch! Ik heb het al een paar keer gelezen en ik ben helemaal in tranen ontroerd. Zooooo mooi heb je het geschreven. Heel erg dank je wel.
Ik snap mijzelf nu veel meer en hierdoor heb ik het gevoel dat ik verder kan gaan. Er is een soort last van me schouder af en daardoor voel ik me wat opgelucht.
De komende dagen zal ik het nog geregeld lezen, zodat ik het nog wat meer op me in kan later werken. Deze nieuwe informatie moet toch nog wel even landen. Maar wat vind ik het toch heel mooi en bijzonder.
Ik ga er vanuit dat ik in de komende tijd een stukje rust ga vinden in mijzelf.