Het is 2005 toen ik door mijn schoonzus min of meer ingewijd ben in het begeleiden van stervenden en het verlenen van de laatste zorg. Zij zorgde op dat moment voor haar moeder die terminaal longkanker had en zij deed dat met heel veel liefde. Daar heb ik enorm veel van geleerd. Toen na een jaar pijn en zorg het einde van mijn schoonmoeder naderde, vroeg mijn schoonzus me of ik haar wilde helpen het lichaam te verzorgen wanneer zij was overleden. Tot mijn eigen grote verrassing zei ik volmondig JA.
Ik weet nog dat mijn man mij vol verbazing aankeek en aan me vroeg of ik wel zeker wist waar ik ja op had gezegd. Dat wist ik natuurlijk niet, ik had nog nooit iemand gezien die was overleden, laat staan dat ik had geholpen bij de laatste zorg. Maar iets in mij wist dat ik dit wilde doen. Dat ‘iets’ had JA gezegd, en zo geschiede: samen met mijn schoonzus hebben we haar lichaam de laatste zorg gegeven. Lieve deugd, dat was zo mooi! Helemaal niet zoals mij door mensen was verteld toen ik aangaf dat ik mijn schoonzus had beloofd haar te helpen. Ik kreeg ongevraagd advies en allemaal verhalen te horen over het dichtstoppen van gaten (hoe respectloos kun je zijn om dit zo te benoemen) en dichtnaaien van monden. De rest zal ik je besparen.
Nee, van mijn schoonzus mocht ik leren dat het ging om het gebaar, het lichaam te eren door heel eenvoudig met zachte doeken geweekt in geurend water het lichaam te verzorgen. Haar mooie kleding aan te trekken. Haar haren te kammen, nagels te knippen en een opgerolde doek onder haar kin te leggen. Toen we klaar waren leek het alsof ze sliep, alle zorgrimpels waren verdwenen. Ze was prachtig.
Ik ben mijn schoonzus ontzettend dankbaar dat ik dit mocht doen en wanneer ik nu mijn ogen sluit, kan ik dit heilig moment zo weer terughalen. Het was uiteindelijk een levens-veranderde ervaring, want het was voor mij een start in dit eervolle werk.
Heel veel dank aan jullie, mijn lieve schoonmoeder en mijn lieve schoonzus.
In Liefde en Licht,
Anita