Stervensbegeleiding is zoveel meer dan theorie uit een boekje; het is soms met je voeten in de modder staan en altijd maatwerk leveren. Vandaag leg ik een wezenlijke situatie aan je voor uit de praktijkcasussen: Ervaringen langs de Drempel, van de ZielenZorg Academie. Een warme praktijkcasus over mevrouw de Wit, haar man die de realiteit nog niet kan horen, hoe een nuchtere, creatieve oplossing voor een probleem in de keuken de sleutel werd om de rust in het stervensproces terug te brengen.
Bij de start van een levenseindeproces in de thuissituatie zijn het verrassend vaak de hele nuchtere, praktische problemen die een obstakel vormen. Zolang het hoofd van een stervende nog vol zit met zorgen over de dagelijkse gang van zaken voor de achterblijvers, is er simpelweg geen ruimte om emotioneel of energetisch los te laten. Het verstand blijft vasthouden aan de aarde.
Vandaag loopt Sofia binnen bij mevrouw De Wit. Een half jaar geleden heeft zij de diagnose kanker gekregen; de artsen hebben doorschemerd dat haar aardse tijd hier eindig is.
Het is een ingewikkelde situatie thuis. De man van mevrouw De Wit is een absolute schat; hij kookt voor haar, verzorgt haar en geeft haar teder de ene kus na de andere. Maar over het naderende sterven wordt in het gezin niet gesproken. Hij kán en wil er niet aan. En dus zit Sofia vandaag aan de keukentafel.
Mevrouw De Wit zit rechtop in haar stoel. Op het eerste gezicht lijkt er niets aan de hand, behalve dat ze wat kortademig is. Naast haar staat een oude foto van haar gezin. Haar ogen stralen op die foto, in schril contrast met nu. Haar blik is dof en er blinken tranen in haar ogen.
“Sofia,” fluistert ze, terwijl ze naar de keuken kijkt. “Ik maak me zo’n zorgen over hoe hij het straks moet rooien als ik er niet meer ben. Ja, hij kookt nu heel lief voor me, maar je wilt niet weten hoe de keuken eruitziet als hij klaar is. Hij kan simpelweg niet coördineren of opruimen. Als ik fit ben, geef ik hem vanaf de stoel instructies en dan gaat het goed. Maar hoe moet dat straks? ”
Sofia luistert ademloos. Ze onderbreekt de stroom van woorden niet, maar laat de stilte die volgt in alle rust in de kamer bestaan.
Na een poosje komt de vraag: “Heb jij daar een oplossing voor?”
Terwijl ze mevrouw De Wit aankijkt, beginnen in Sofia’s hoofd de radertjes te werken. Ze herinnert zich dat meneer De Wit een broertje dood heeft aan lezen; instructies opschrijven in een schriftje gaat hem dus niet worden. Wel kijkt hij graag korte filmpjes op zijn telefoon.
Ineens valt het kwartje bij Sofia.
“Hoe zou het zijn,” stelt Sofia zachtjes voor, “als we een aantal korte filmpjes gaan opnemen? Korte video’s waarin jij stap voor stap uitlegt hoe de apparaten werken en waar de spullen staan. En die sluiten we elke keer af met een hele liefdevolle, persoonlijke boodschap van jou aan hem.”
Mevrouw De Wit veert op. Haar ogen lichten voor het eerst sinds weken weer wat op. Maar dan slaat direct de paniek toe: “Maar Sofia, hoe moet ik dat dan doen? Ik ben daar veel te zwak en te onhandig voor. Ik snap daar niks van”
Sofia lacht warm, pakt haar hand, streelt die zachtjes en zegt: “Dat gaan we helemaal samen doen. Jij praat vanuit je stoel, ik film en ik zorg dat het naderhand keurig in een overzichtelijk bestandje op zijn telefoon komt te staan, als hij dat wil.”
De opluchting staat op haar gezicht te lezen en haar ogen krijgen weer een beetje glans. Blijkbaar is er ook weer ruimte voor andere dingen dan zorgen in haar hoofd, want met een ondeugende glimlach zegt ze:
Mag ik dan zo’n filmpje afsluiten met een kusje voor hem?
∗ ∗ ∗ ∗ ∗
Misschien wil je reageren op deze vraag: “Waarom kiest Sofia voor deze route en gaat ze niet met de man in gesprek?”
Je kunt je reactie achterlaten op mijn Facebookpagina
Ik kijk dan graag met je mee.
In liefde en Licht,
Anita