Mijn schoonmoeder stierf op een grauwe januaridag in 2005. Het was waterkoud en donker, de wolken hingen laag over het land. Het was troosteloos weer wat perfect mijn gevoelens spiegelde van verdriet en verlatenheid. Het gevoel van: ‘het is waar, we zijn hier maar heel even op deze wereld’, kwam plotseling keihard bij me binnen. Altijd in het hoofd geweten, maar nu kwam het dieper binnen, in mijn hart. En dat deed zeer en maakte dat ik uit balans was.
Mijn man bleef nog even bij zijn vader en zus en ik besloot dat ik terug naar huis ging. De kinderen waren daar alleen en ik wilde niet te lang wachten met het vertellen dat hun beppe was overleden. Ik reed in mijn auto terug naar Drachten en was in gedachten over hoe ik zoiets kon vertellen. Hoe vertel je dat hun lieve beppe was overgegaan, welke woorden gebruik je, welke niet. Pijn zou het doen, daar zouden we niet aan ontkomen.
Dan zie ik ineens, door mijn tranen heen hoog in de lucht een kleine opening ontstaan in de laaghangende bewolking en daar verschijnt een klein streepje regenboog! Niet zo’n grote boog van links naar rechts, of een halve. Nee, een klein streepje met heldere regenboogkleuren terwijl de rest van de lucht zwaar bewolkt was. Midden in januari, geen zon te zien……. alleen die regenboog. Ik kon niet anders toegeven aan mijn innerlijke impuls: ‘Oh, wow, wat een prachtig teken van mijn schoonmoeder, het lijkt wel een knipoog. En ik wist zeker: het gaat haar goed, nu al.’
Door er steeds weer naar te kijken veranderde het verdriet dat ik voelde in een gevoel van intense vrede met een glimlach om mijn mond. De kleuren hebben me wel 10 minuten begeleid op weg naar huis.
Eenmaal thuis kon ik dankzij mijn ervaring met de regenboog, de juiste woorden vinden, mijn verdriet voelen maar ook steeds weer die innerlijke vrede in mij. Ik kon mijn kinderen vertellen dat hun beppe was overleden, niet meer hier op aarde was, maar ook dat het haar goed ging. Ik kon hun vertellen over de Magische regenboog die me naar huis begeleide en dat ik dat zag als een knipoog van hun beppe. Dat maakte de boodschap lichter, eentje met een gouden rand waardoor we open met elkaar konden praten over het overlijden. Ik geloof zeker dat het ons geholpen heeft in ons rouwproces.
Het zou overigens niet het laatste teken zijn van haar, ze was verbazend creatief hierin, er zouden dan ook nog vele tekens volgen waarover en andere keer meer.
Een teken uit de Hemel – De knipoog van Beppe
