Ook in het stervensproces kunnen zich onverwachte wendingen voordoen, bijvoorbeeld wanneer je na een paar weken in het hospice toch weer naar huis gaat omdat je bent opgeknapt en niet langer terminaal bent. Voor de één kan dit een groot dilemma of een ontgoocheling zijn, terwijl het voor een ander een kans is om toch nog datgene te doen wat nog gedaan wil worden. Zo ook de meneer die ik onlangs bezocht met mijn therapieharp. Ik kwam op verzoek want meneer had veel met muziek gedaan in zijn leven en was jarenlang gitaarleraar geweest.
Hij was zo blij toen ik binnenkwam, ik moest gelijk gaan zitten en werd bestookt met vragen over mijn harp. Dat had hij nog nooit gezien, zo’n kleine harp en ik mocht direct gaan spelen. De tonen raakten gelijk. Dit had niets met mijn spel te maken overigens, maar mijn harp ‘Jessie,’ is daar verantwoordelijk voor. Ze heeft zo’n prachtige, heldere en toch zachte klank dat het je raakt tot in je ziel. Na het spelen laat ik de tonen graag helemaal uitklinken; juist dan ervaar je hoe de klanken de energie hebben gedragen en voelbaar lichter hebben gemaakt.
Om zijn tranen te verbergen begon hij te praten als brugman. Hij vertelde dat hij over een paar dagen weer terug naar huis ging en dat de muziek hem nu zo raakte dat hij de gitaar weer op wilde pakken om te spelen. Even werd hij somber toen hij vertelde dat zijn vingers hem niet meer gehoorzaamden, dat hij niet meer datgene kon spelen wat hij werkelijk wilde. Al heel lang niet meer, daarom was hij er jaren geleden al mee gestopt. Ik vroeg hem of hij tevreden kon zijn met mooie akkoorden, om te laten ontstaan wat wel mogelijk was. Dat de klanken zo heilzaam konden zijn. Hij was stil, antwoordde me niet maar vroeg me om nog een melodie te spelen. Ik speelde Harbor Cove van Christine Tourin, een prachtige melodie, een tikje melancholisch. Het raakte. Nadat de tonen uitgeklonken waren en het stil werd, zei hij: ‘Dat is als balsem voor mijn ziel, dank je wel’. En even later: ‘ik ga weer gitaar spelen. Niet alleen voor mezelf maar ook voor de bloemen, de vogels en voor mezelf. Ik ga genieten van al dat moois, van de lente, want ik mag die lente nogmaals beleven’. Zijn ogen straalden.
Lieve dappere meneer, ik wens u een fantastische lente toe. Een nieuw begin waarvan u niet wist dat u dat nog een keer zou mogen meemaken. Met muziek voor de bloemen, de vogels en vooral ook voor uzelf.