Zo was er in een groep de vraag hoe af te stemmen en te communiceren met een persoon die niet meer praat. Iemand die buiten kennis is of met iemand die in coma ligt. Dus: Hoe doe je dat concreet.
De cursus zit bomvol met oefeningen waarin deelnemers op elkaar oefenen, maar ja, we zijn allemaal horend en bewust aanwezig, dus dit thema op elkaar oefenen was geen optie.
In de vervolgcursus, de Energetische ZielenZorg worden deze thema’s en oefeningen volop aangereikt en zijn we erop voorbereid. Ik vond het een beetje flauw om te zeggen dat dit materiaal bij de vervolgcursus hoort, dus heb ik de vraag mee naar huis genomen om er de volgende dag op terug te komen.
Die nacht had ik contact met mijn broer welke in 2021 onverwacht overleden is aan een hartinfarct op 64 -jarige leeftijd. Een paar maanden ervoor had ik zo maar voor de eerste keer contact met hem in een droom. Hij kwam bij me en was boos. Ik vroeg waar hij boos om was en hij zei dat hij naar Minden wilde, maar dat hij er niet kon komen.
Ik was perplex. Hij wilde dus naar het ziekenhuis waar hij als jongeman van 20 jaar een paar maanden had gelegen met een gebroken nek (atlas en draaier). Daar waar hij bijna was gestorven en later te horen kreeg dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Hij heeft toen gevochten als een leeuw, kon daarna wel weer lopen maar heeft niet meer de flexibiliteit en kracht gehad die hij daarvoor had. Voor altijd arbeidsongeschikt.
Ik voelde dat de boosheid van hem afspatte en kreeg een ingeving. Ik vroeg hem of hij zich de snert nog kon herinneren. Onze mem had op een klein rotpitje snert staan koken in een bloedhete tent in de zomer omdat hij daar zo’n zin had. Heit en ik hebben samen de hete snert geurend en meurend door het hele ziekenhuis gedragen naar mijn broer toe.
Ik voelde de verandering in zijn energie toen ik het verhaal vertelde en voor ik het wist stonden we samen in de ziekenhuiskamer te kijken naar een jongeman die op een soort van strijkplank lag met twee gewichten aan zijn hoofd, aan iedere kant een.
Indrukwekkend.
We waren stil.
Toen voelde ik dat hij naar me keek. Hij zei langzaam met tranen in zijn ogen: Anita, ik heb het helemaal verkeerd begrepen. Ik dacht dat mijn leven voorbij was. Maar …… ik heb een tweede kans gekregen. Dat besef ik nu pas.
We hebben elkaar geknuffeld en toen verdween hij. Ik werd wakker met natte wangen van mijn (onze?) tranen. Dat was mijn eerste contact met mijn broer.
En nu was hij er weer in mijn droom. Afwachtend. Voor ik het wist flapte ik er een vraag uit. He joh, zou je me willen helpen in de cursus?’ Hij antwoorde gevat dat hij zich al afvroeg wanneer ik hem dat zou vragen. Dat maakte me enorm blij en dankbaar. Ik legde hem uit dat de groep zich graag wilde afstemmen op iemand die niet meer kan horen en dat ze dan wilden communiceren. Hij vond het helemaal goed.
De volgende dag heb ik uitgelegd dat mijn overleden broer graag wilde helpen in de cursus zodat zij konden oefenen met dit level van communiceren. Ik gaf hun zijn naam, zijn leeftijd, wanneer hij overleden was en ik had een foto op mijn mobiel van hem. Dat was alles.
Toen kreeg iedereen de opdracht om zich af te stemmen via het Hoger Zelf zoals we dat geoefend hadden en dat ze hem iets mochten vragen. Het antwoord moesten ze opschrijven.
Verbluffende antwoorden, voor iedereen iets persoonlijks en waar ze verder mee konden. Voor mij, als kadootje, iedere keer de bevestiging dat hij gelukkig was en licht aanvoelde.
Eén deelneemster had niet zoveel opgeschreven. Alleen ‘dondersteen’, wat heel goed paste bij de jonge uitvoering van mijn broer. Verder vertelde ze dat ze de informatie anders binnenkrijgt dan visueel of auditief. Dat het meer voelend was. Ze vertelde dat hij met haar wilde dansen en dat ze dat gedaan hadden. En dat hij haar zei: ‘Je mag nu Leven.’
Ik bedankte de groep voor hun inzet en iedereen was ‘over the moon’ over dat wat ze binnen kregen. Daarna vertelde ik het hele verhaal van mijn broer en over mijn eerste droom. Ik vertelde over die jongen die dacht dat zijn leven voorbij was na zijn verlamming en dat hij dat verkeerd had geïnterpreteerd en nu wist dat hij een tweede kans had gekregen.
Het verhaal raakte me toen ik het de groep vertelde. Naast me begon de deelneemster die met mijn broer had gedanst te snikken.
‘Nu snap ik het,’ zei ze toen ze tot rust kwam. ‘Ik ben zelf twee jaar verlamd geweest. Ik mag nu Leven’.
Hoe krijg je een groep van 8 dames stil? Zo dus.
Dankbaar voor deze ervaring, dankbaar voor alle deelneemsters en een diepe buiging voor mijn broer. Tot de volgende keer jongen.